De Beautiful Game hervonden

Een voetbalverhaal over 1988, dat moet haast wel over dat goede stel gaan. Maar nee dus. Ik wil het ook niet over 1988 hebben, per se. Maar dit verhaal begint wel in dat jaar, geloof ik. Ik zat in de C1 van DEVJO, een kleine voetbalvereniging in Voorburg. Wij waren ook best een goed stel, maar niet zo goed als de jaargang voor ons. Dat betekende dat we een klein stukje boven ons niveau speelden. De eerste wedstrijd ging nog wel. Een bescheiden 3-2 verlies. Uit. Misschien werd het dan toch nog wat? Helaas bleek het een uitschieter te zijn. De overige uitslagen leken meer op 8-0 en 14-1. Niet in ons voordeel.

Voetbal was niet het enige dat niet zo lekker liep dat jaar. Ook op school liep het ook niet zo goed. Zaterdags op het veld deed ik, net als mijn teamgenootjes, gewoon goed mijn best. Maandag tot en met vrijdag in de klas was dat anders. Je zou kunnen zeggen dat ik er met de pet naar gooide, maar zelfs dat klinkt alsof ik een actief aandeel had in het geheel. Dat zou geen recht doen aan mijn totale gebrek aan inzet om ook maar iets te leren. Wat dan ook. Op dat ene natuurkunde proefwerk na, dat ik als enige in de klas zonder rekenmachine deed en toch een voldoende voor haalde. Nou ja, later is alles wel goed gekomen, ongeveer.

De resultaten die ik op school haalde, of eigenlijk liever het totale gebrek daaraan, dwongen mijn ouders tot een noodgreep. Verbetering op korte termijn, of niet meer voetballen. Dat was best een harde maatregel, en het de mammoettanker die mijn gedrag op school bleek te zijn, was niet meer te keren. Van voetbal af, dus. Midden in het seizoen. Teamgenoten in de steek gelaten. Balen.

Zo heb ik in die tijd dus anderhalf jaar niet gevoetbald. Wel een jaartje aan basketbal gedaan. Na de zomer, en een verandering van schoolomgeving, mocht ik weer op een sport. Basketbal werd het. Een keer wat anders. Het niveau van de club was redelijk hoog, dus er werd intensief getraind. Erg intensief. Het was leuk, ik genoot, ik trainde hard. Op de nieuwe school ging het best aardig. Dat was niet het enige, dat in dit jaar veranderde.

Aan het einde van het seizoen kreeg ik de neiging om slidings te gaan maken. In de zaal. Dat vinden ze in de basketbal wereld niet zo leuk. En ik zag het als een teken. Tijd om terug te gaan naar mijn oude voetbalvereniging DEVJO.

Terugkomen bij je cluppie, met teamgenoten die je al bijna je hele leven kent, voelt goed. En zo was het voor mij ook. Maar afgezien van het feit dat we anderhalf jaar verder waren, was er toch iets veranderd op de club. Iets groots. Iets speciaals. Iets misschien wel wereldschokkends in de late jaren tachtig. Mijn cluppie had ineens niet meer alleen jongenselftallen. Er waren ook meidenteams. En die meiden konden nog voetballen ook. Dat was voor mij op zich niet zo’n grote verrassing. Ik heb een nicht die een beetje ouder is dan ik. Die kon vroeger ook waanzinnig goed voetballen. Ik vond het nooit zo leuk om met haar te voetballen, want ze dolde me op een vierkante millimeter. Nee, van mij zou je niet horen dat meisjes niet konden voetballen. Iets met schade en schande, zeg maar. En trots zijn op een grote nicht die in de jeugdelftallen van oranje speelde, soms. Toch was het een grote verandering. Iets nieuws. Iets dat nog uitzondering was.

Ik heb nog zo’n 3 seizoenen meegedaan. B1, A2, A1. De jeugd voorbij, school weer in het slop, en nog wat onzin. Af en toe een balletje getrapt in zalen. Ook lekker. Met mijn broers en hun vrienden, met een studententeam in Maastricht. Ik heb zelfs een keer van mijn zwager een gele kaart gehad voor een sliding. In de zaalvoetbalwereld vinden ze dat ook al niet leuk.

We zijn nu wel een paar jaartjes verder. Een paar decennia zelfs. Nog dramatischer: we zitten in een ander millennium. En daar staan ze dan. De Oranjeleeuwinnen. In de WK finale! Twee jaar geleden veroverden ze de harten van de natie. Op een moment dat het grote internationale mannenvoetbal ook wel wat verziekt was door het Grote Geld en de onbeperkte saaiheid van spelen om niet te verliezen. De tactiek van vooral de tegenstander tegenhouden en hopen dat er aan de andere kant per ongeluk eentje in valt. Dat was op dat EK van 2017 wel anders. Alle teams leken te voetballen om meer te scoren dan de tegenstander. En ook geen theater na een tackle. Open, avontuurlijk en aantrekkelijk voetbal. Mijn hart sprong op. Zo zie ik het graag. Als je meer scoort dan je tegenstander, dan win je. Nu komt daar op dit WK, voor de Oranjeleeuwinnen, ook nog een andere kwaliteit bij: knokken voor elke meter, gaan tot het gaatje en elke keer weer opnieuw de overwinning binnenhalen.

Het maakt ook niet uit wat er zondag gebeurt. Het maakt niet uit. ze hebben al gewonnen. Ze hebben hun plek veroverd. Het land schaart zich, eerst nog schoorvoetend, aan hun voeten. Bedankt, Oranjeleeuwinnen. Voor het plezier en de hoop. En voor het mooie voorbeeld voor mijn dochter, tegen wie ik dankzij jullie kan zeggen dat ook meisjes in Oranje kunnen. Maar dat ze om dat te halen wel heel erg goed moet worden. Nog beter dan mijn nicht.

Guys should step up, and be feminists, too

Last week, Emma Watson appealed to guys to stand up for equal rights. It was a great and empathic speech in which she did that, and I was, and am, inspired. Seriously, what kind of world do I let my son grow up in, where people do not have the same rights when they are born in a certain place, in a certain gender, in a certain ethnic group or grow up to have a certain sexual orientation, religious belief system or whatever factor you can use to distinguish one person from another. Gender is just one of those factor, but maybe the biggest one. It’s the one factor that roughly splits humanity in two. Tackling this is the best first step we can take.

As a parent, I’m really astonished how early a child gets confronted with gender stereotyping. Apart from the blue and pink clothes, for me one of the most present ways are those little pictograms used in public places. Okay, I’m really fine with a different restroom for women and men. I appreciate how that’s both practical and comfortable. But what about the rooms where you can change your child’s diaper. Why on earth is that so often indicated by a pictogram indicating a mother and a child? It’s not only gender stereotyping, it’s teaching children from the very beginning that caring for a child is a mother’s role. How can we expect them to appreciate the need for equal rights, if their dads are apparently not even supposed to change their diapers?


Follow Arjan’s board MeforShe – dads are stepping up on Pinterest.

Another example I recently came across, were a few priority seats in an airport terminal. They were located closest to the gate, reserved for mothers and their children. Again, this shows that only mothers are supposed to have the need to sit down with their children in a crowded airport to calm them down, feed them or just let them rest a bit. Fathers are not even supposed to be near them.

There are more examples like these. Much more. Maybe it’s not the most striking set of examples of how we can achieve equal rights, but I believe it’s one that counts and can easily be addressed.

It’s like I wrote earlier: dads should not do the dishes more often, dads should be more present in the lives of their children. And society, for example through the use of pictograms, should support them in that, embrace their presence, and not time and again ridicule it, or exclude dads from parenting.

Stepping up is easy to do. It starts by going to the HeforShe website, and take the HeforShe commitment.

What would Baudolino do with social media

Reliquary for the 3 Magi
Reliquary for the skulls of the three Magi in the Kölner Dom

Baudolino, the main character in a book by Umberto Eco, lived in the 12th century; a time in which Europe was in turmoil. A very exciting time. From a modest background, he managed to climb up to become a trusted advisor to the emperor Frederick Barbarossa. One of his main feats in the book, is to legitimize the rule of Barbarossa by creating a relic that proves the connection between the emperor and Jesus. This was a very important accomplishment in these days.

But, Baudolino would not have liked to be seen as a forger of artefacts. In fact, in our current world he would be a political advisor, maybe a spin doctor. His main trade would be to legitimize rulers. He would likely not turn to fabricating relics anymore. With wikipedia and google, it’s easy to find out more about the provenance of such a relic. It would simply not be worth his while. No, he would turn to social media.
Continue reading

Challenge the status quo: we need a new image of success and dads

TEDxBerlin stage

Let me start by making one thing clear: I’m a big fan of equality and equal opportunities. People, no matter their gender, race, (sexual) preferences, religion or whatever trait makes them distinguishable from another person, have a right to live, love and be happy. Period.

Now, this would make a very short blog post, and not more than a statement of the to me obvious. And, I can already reveal, this will be not a short blog post. Today, I saw a talk at TEDxBerlin which triggered this post. The talk was about mothers and work-life balance – to reduce it to the most simple explanation. Now, this talk was based on extensive research, and the speaker did her work very well. Only, she based it on false propositions. Basically, and again reducing this respected work to its simplest incarnation, the message was that it is unfair that women have to give up their career when a couple becomes parents, and that this should change.
Continue reading

Is nobody perfect, or are our expectations distorted?

Nobody’s perfect. You can hear people say it, often to excuse another person, or themselves, for doing something ‘wrong’. And it seems so true: nobody can do everything. Or be everything. But, that’s inherent to being human. So, I would argue that the fact that we humans can’t do everything, is exactly what makes us perfect. All of us.
Continue reading

10 things you can do to be happy

Pure happiness: Homemade cookies

Pure happiness: Homemade cookies

Today is International Day of Happiness, to celebrate the fact that happiness is a fundamental human goal. Here are ten things you can do to be happy. Today, tomorrow, anytime. Have a great #HappinessDay!

1: Give people compliments
Start with the ones closest to you: partners, children, parents, siblings. Then move in to neighbours, friends, colleagues. Seeing the people in your circles be happy, will make you happy.
Continue reading

Want to change the world? Here’s how to start


Playing with a Soccket, a ball that generates energy. Buying one means giving a child the opportunity to join a Soccket team and learn.

In the last six weeks, I was studying at Wesleyan University. Through Coursera, that is. I was enrolled in the course How to change the world, in which we have been looking at a broad range of issues facing our planet, and on ways how we can change the world for the better. In those six weeks, we have seen many great examples of how people are working to tackle issues like extreme poverty, epidemic diseases, gender equality and climate change. And in the final lectures, we saw some Wesleyan students share their thoughts and experiences on how to change the world. But with all these important topics, and big efforts to tackle them, it might become overwhelming for those who want to start making a change themselves. So, in this post, I wanted to share my views on how you can start making a difference, some learnings I took from the course and also some tips from change makers in my ‘crowd’ (I asked my social networks for a golden tip to start making a change).
Continue reading

The small forest that needs a bit of cleaning

Pristine path last winter, but under the snow..

Pristine path last winter, but under the snow..

There’s a small forest in the town where I live. You can enter it without crossing any type of barriers, apart from the trees and bushes making it hard to access in most places. There’s a path through part of it, created through usage more than anything else. A good example of a desire path.

The forest is also home to several animals. I’ve seen several types of birds, including a wood pecker, but have also encountered deer there, who either live in this forest, or see it as part of their territory. I’m not completely sure if the forest is a commons, but it is treated as such. Thus, comparable to the pasture as described in ‘The Tragedy of the Commons’ by Garrett Hardin, this forest can be treated as as a commons for the purpose of this post.

Many people who I have seen using this small forest, are passing through from a residential neighbourhood to a field. Almost all of them, including me, use it as a part of their daily dog walking routine. And then of course there is the wildlife. For me, a big part of the ‘usage’ I have from this forest, is the enjoyment of having wildlife so close to home; it gives me my daily dose of forest bathing, or shinrinyoku as it is called in Japan.
Continue reading

Back to school and loving it

Taking a class on Coursera

Taking a class on Coursera

Going to school with 20000 students from all over the globe? Not a problem these days, and you can even stay at home while doing so. There are several offerings, but I recently tried out Coursera. To be honest: I started a course before, and dropped out after the first week. But this time I told my self to finish it. And I’m glad I did.
Continue reading

Vitamines pour la rentrée – a September play list

La Défense concerts

It was always like a little present, when traveling through the subterranean transport system of Paris, I would hear the tunes of these wonderful artists giving their morning rush hour surprise performance. Music always helps me to get into that work state of mind. And now that September is well on its way, schools have started, vacation is over, it’s time for, as they call it in France, ‘la rentrée’. To get you going again, here’s my September playlist with tunes selected to energize you. Which songs are your ‘labour vitamins’? Let me know.



PS: if the embedded playlist doesn’t show for whatever reason, you can click here and open it in Spotify.