Snapshots of Lutetia – Tartare du Boeuf

Tartare du boeuf

Not that I am such a skilled photographer like Gregoire, but as I am discovering the pleasures of my new hometown, I’d like to share some snapshots. For the next months, every Sunday I’ll post a new one here.

To start the series off, a snap of my favorite parisian meal: tartare du boeuf. To me it is the perfect Parisian lunch, especially enjoyed on a sunny day with a nice 1664. This one, near the Centre Pompidou, was very good serving.

In oranje tussen de hanen

Vrijdagavond, 13 juni. De spanning loopt een beetje op, zo vlak voor de wedstrijd tegen Les Bleus. Het Oranje shirt zit al comfortabel om het lijf, er resten nog drie kwartieren voor de aftrap. We gaan naar buiten, richting de metro, op weg naar de kroeg waar we maandag Nederland van Italië zagen winnen. Meer spanning, want in de metro worden we toch wat meewarig en licht vijandig aangekeken. Sowieso staat het voetbal hier in Parijs niet helemaal bovenaan de agenda, en je in de kleuren van het nationale team hullen is ook niet geheel gebruikelijk. Maar mijn m/gl en ik houden stand en komen heelhuids aan bij de Ierse Pub die tot een Oranje enclave is geworden.

En dan gaat het los. In een moeilijke wedstrijd wordt met grote cijfers gewonnen van ons nieuwe thuisland. Prachtig begin, ik ben hier net een week en dan dit. Mooier kan bijna niet. En, zoals de franse coach later ergens zal zeggen: 3-0 winnen van Italië en 4-1 van Frankrijk, dat is geen toeval meer. Door de Fransen die we nog tegenkomen die vrijdagavond wordt overigens opvallend sportief gereageerd. Geen wanklank gehoord over het Oranje shirt met KNVB-logo.

Als ik maandag aan kom lopen bij kantoor, staan mijn directe collega’s buiten. Ik kan met grote moeite nog net een glimlach onderdrukken. Aan hun gezichten valt de teleurstelling af te lezen, maar ook hier aan sportiviteit geen gebrek, op wat gezeur over een penalty die niet gegeven werd en de noodzaak van een opticiensbezoek voor de scheidsrechter na. Wat mij betreft mogen ze dinsdag winnen van de Italianen: Allez, les Bleus!

Deze post verscheen eerder op RMBlog.

Hoe waar zijn onze waarheden?

De aanleiding voor bovenstaande is dat ik momenteel een boek lees over de Japanse auto-industrie en waarom de Japanners de afgelopen decennia structureel beter presteren dan de Westerse bedrijven: efficiënter, hogere kwaliteit, meer variatie, tevredener medewerkers en dat alles bij minder kosten. Toyota is inmiddels niet voor niets de grootste autoproducent ter wereld. Maar het gegeven van het niet zo omstotelijk blijken van een waarheid is ook van toepassing op andere onderwerpen. We weten bijvoorbeeld allemaal dat de onlangs afgetreden Fidel Castro een gevaarlijke, communistische gek was die zijn volk genadeloos onderdrukte. Maar daarbij vergeten we gemakshalve, omdat dat nooit meer ter sprake komt, dat hij dat volk wel heeft bevrijd van een corrupte president die met de steun van de VS en de Mafia het volk niet alleen kaalplukte, maar ook vrijheden ontnam en het onderdrukte. En dat het communistische en dictatoriale van Castro versterkt werd door de boycot en vijandigheid van de VS en het Westen, en hij voor steun aleen terecht kon bij  de Sovjet-Unie. Dat hij met die steun een goede en voor iedereen vrij toegankelijke gezondheidszorg heeft opgebouwd en door de leerplicht to 16 jaar het analfabetisme zo goed als van Cuba verbannen heeft, wordt ook nog wel eens vergeten. Uiteraard gaat het er mij hierbij niet om Fidel Castro vrij te pleiten of de onderdukking van zijn volk goedpraten, ik wil alleen maar aantonen dat bij het bekijken van het gehele, of op zijn minst een ruimer, plaatje, er een ander beeld van de waarheid kan ontstaan. En daar is dit dan alleen maar een voorbeeld van, want het geldt natuurlijk voor veel meer, dat we een oordeel vellen op basis van onvolledige informatie. Op basis van gebeurtenissen, los gezien van achtergrond en context, beoordelen we situaties, daarbij soms beïnvloed door onze bronnen, die door het weglaten van informatie alleen al een grote invloed hebben op ons oordeel. Betekent dat dan dat we gemanipuleerd worden door onze bronnen? Soms wel, maar er is ook eigen verantwoordelijkheid. Je hoeft niet altijd een oordeel over alles klaar te hebben, en je kan je ook wat breder informeren dan alleen maar door een headline in chocoladeletters of de borrelpraat van Ome Jan.

Continue reading

Webparels en social bookmarking

Ooit heb ik een keuze gemaakt om van mijn blog geen linkstortplaats te maken. Die waren er in het begin namelijk nogal veel, blogs waar je links kon vinden naar leuke, grappig, verrassende, verbazende of gewoon hele domme, oninteressante plekken op het web. En dat was het dan. niets eigen inbreng, mening of creatie, alleen maar selectie.

Een andere keuze die ik ooit heb gemaakt is om niet te spammen. Kettingbrieven, viruswaarschuwingen die nooit echt zijn, schuine moppen, racistische grappen, ik verstuur ze niet en gelukkig ontvang ik ze ook niet meer heel veel.

Maar soms is er iets dat je wil delen, omdat het grappig of interessant is. Althans, omdat ik het grappig of interessant vind. En hoe deel je dat dan zonder anderen al te veel te spammen (de mailbox van mijn m/gl moet inmiddels overlopen van naar mijn idee voor haar grappige of interessante webpareltjes). gelukkig is er, inmiddels al weer interneteeuwen geleden, het social bookmarking uitgevonden. Veel sites bieden hun lezers inmiddels ook de mogelijkheid om artikelen te diggen, redditen etcetera. Inmiddels zijn er zoveel mogelijkheden, dat het bos achter de bomen is verstopt. En dan moet er weer een keuze worden gemaakt. Ik heb er een paar bekeken, maar voor mijn doeleinden vond ik Newsvine het makkelijkst te gebruiken. Daarom zijn de webparels die ik vind vanaf vandaag te vinden op mijn persoonlijke Newsvine-pagina.

Bienvenue en France

Paris has given me a very warm welcome
this week. Not only literally, since the weather turned really nice all of a
sudden, but also in other ways. For starters, in my dreams I am hunted by the
phrase ‘lu et approuvé…’. On every contract or other piece of paper one has to
sign, and there are loads of those, a simple signature will not suffice, like
it does back home. You need to handwrite the date, the mentioned phrase (which
can also be prolonged by the likes of ‘bon pour accord’) and sign it. At least
twice, sometimes even more.

And then
there is the strike-thing. One was announced for public transportation today,
but it seems to have passed the metro-system in Paris. Service was as usual this morning. When you ask the french about this, they often answer “Ah, welcome to France’. I
wonder what will happen next Thursday, because this morning I was handed a nice
piece of paper just outside the office announcing a strike in the company and
inviting everybody to join. This is highly unlikely to happen at our offices
back home, and even if it occurs, I doubt that anyone takes it seriously.

Then came
this afternoon: a fire drill. In nine years of working, I have experienced only
one. I hope this will be the one for the next nine, although it was nice to
have a short break enjoying the beautiful weather.

But the
best thing was of course yesterday evening, when we saw ‘Oranjestunningly
beat Italy
in Euro2008 on screens in an Irish pub, surrounded by Orange-clad Dutchmen. If
this start is exemplary for my stay in France, I don’t think I will ever
leave this place!

Het franse avontuur is begonnen

Het uitzicht op de Seine, dat me was beloofd wordt geblokkeerd door bomen. Maar dat geeft verder niets. Het is zover, ik ben begonnen: vanaf vandaag woon en werk ik in Parijs! Na lang zoeken, is het me gelukt om een interessante baan te vinden, het was eenvoudiger om met mijn m/gl een geschikte woning te vinden. We wonen nu geweldig in hartje Parijs, en het is slechts 40 minuten met de metro naar mijn door kastanjes geblokkeerde uitzicht op de Seine. Dat is trouwens ook wel apart: voor het eerst sinds lange tijd heb ik een eigen, vaste werkplek.

Uiteraard moet er nog veel geregeld worden, ondanks dat er inmiddels al veel papierwerk achter de rug is. Gelukkig zorgen de vakbonden morgen voor een prachtig welkom in Frankrijk, er wordt gestaakt in het openaar vervoer. Kan ik gelijk wennen aan wat sommigen de nationale sport van Frankrijk noemen (ja, staken). En nu het toch over sport gaat: ik kijk uit naar vrijdag, als Nederland het in Bern opneemt tegen Frankrijk op Euro2008.

Om het kort te houden: een avontuur is begonnen, en ik heb er zin in.