Visiting the patron saint of Paris

In the church of Saint Étienne du Mont rests Sainte Geneviève, or at least there is a shrine in her honour. She is the patron saint of Paris, who rescued the city more than once of several disasters. Now that I am about to move to Paris, I thought it time to pay my respects. The beautiful church of Saint Étienne du Mont lies a bit hidden behind the Panthéon in the fifth arrondissement of Paris. Although it is not that difficult to find, most tourists don’t bother to visit it. And that’s a missed opportunity. The church has beautiful details, stained-glass windows, and of course, the shrine of Sainte Geneviève.

I had a nice talk with Sainte Geneviève after a short pilgrimmage from the metro stop through the pouring rain. I spend some time with her, and left the church to be greeted by a careful ray of sunlight. She already was watching over me, and to celebrate I had a good Tartare du Boeuf afterwards

Saint Etienne du Mont from rue Clovis

Een wirwar aan netwerken

Uiteraard hebben de persoonlijke sites ook hun keerzijde. Er zijn al genoeg verhalen bekend van mensen die ergens solliciteren als een zeer serieus persoon in een keurig pak, maar daarbij vergeten dat op hun Hyves profiel er stoere verhalen worden verteld en foto’s staan over feesten waar in overvloed drank en drugs worden gebruikt. Dat werkt niet gunstig voor je carrière.

Daarmee is de brug geslagen naar de netwerksites. Ook ik sta op Plaxo, Naymz en LinkedIn. Waar Facebook en Hyves zeer vergelijkbaar zijn (afgezien van de geografische spreiding), geldt dat voor deze sites niet. Plaxo is een veredeld adresboek en begeeft zich op het snijvlak van zakelijk en persoonlijk. Er zitten wel wat geinige features in, zoals een eventlogboek dat je keurig vertelt wanneer iemand een nieuwe foto heeft geplaatst, maar verder voegt het weinig toe aan de functionaliteit van Outlook. LinkedIn is een ander verhaal. Je kan er een zeer uitgebreid zakelijk profiel opzetten (je CV), het heeft een zeer grote gebruikersgroep, je wordt op de hoogte gehouden van wat voor soort personen je profiel hebben bekeken en er is een vraag- en antwoord ‘forum’, waar je een vraag kunt stellen of juist beantwoorden. Niet alleen helpt het goed beantwoorden van vragen om je zakelijke profiel op te poetsen, maar je krijgt ook zeer zinnige antwoorden op vragen die je zelf stelt. Barack Obama en John McCain maken er ook gebruik in hun race naar het Witte Huis. Bovendien kun je mensen aanbevelen en door mensen aanbevolen worden, wat natuurlijk goed voor je reputatie is. Aan LinkedIn heb ik zelfs al wat overgehouden door het beantwoorden van een vraag. Ik schrijf nu sporadisch stukjes voor een management weblog. LinkedIn gebruik ik dus veel. Wat mij overigens opviel is dat nagenoeg overal ter wereld LinkedIn wordt gebruikt, behalve in Duitsland, waar men meer de tegenhanger Xing gebruikt. En dan is er nog Naymz, die zich met name richten op je reputatie. Je krijgt een score die afhangt van de hoeveelheid informatie die je over jezelf verstrekt, de reputatie van je kennissen en het aantal aanbevelingen of referenties die je scoort. Bij een bepaalde RepScore wordt zelfs je vindbaarheid op google ondersteund. Het lijkt leuk, maar vooralsnog zie ik niet helemaal de meerwaarde.

Nu ik dit zo heb opgeschreven, en in de tussentijd weer twee Plaxo-uitnodigingen heb verwerkt, denk ik dat ik toch maar overga op een consolidatieslag. Wat mij betreft komt in de zakelijke markt LinkedIn dan als winnaar uit de bus, omdat dat de meest complete site is. En van de persoonlijke sites trekt het internationale karakter van Facebook me meer dan het exclusief op Nederland gerichte Hyves.

Continue reading

The Final Resting Place

Many rest at Pere Lachaise

Paris, I’ve visited the city of lights quite some times before. But never have been to the famous cemetery of Père Lachaise, one of the most famous tourist attractions where a lot of very famous people found their final resting place. Now that I live here, part-time for now, I finally paid my respects.

Cemeteries tend to be tranquil and quiet places. So is Père Lachaise, even with the hordes of tourists looking for the graves of Wilde, Piaf, Morrison, Proust and many more. It is a very spacious site and some of the graves are hard to find. Especially when you didn’t take the time to find or buy a map. Then it is about looking where the hordes go and trying to learn the map at the entrance by heart. It took me a good two hours to wander about the site and visit the dead and famous. And of course, the many dead-and-not-so-famous. And still I couldn’t find everybody. So probably, on a nice spring day, I will return. With a map.

De heerlijke chaos van het Parijse verkeer

Rijden in Parijs is heerlijk. Zodra ik aan het einde van de A1 het Stade de France zie, en de rijbanen langzaam dichtslibben, voel ik me als een vis in het water. Want alhoewel het meestal vrij druk is, ben je toch in redelijke tijd de Boulevard Péripherique over en bij de juiste Porte de stad ingedoken. En dan begint meestal de pret. Op het eerste gezicht lijkt het chaos. Geen duidelijk gemarkeerde rijbanen, auto’s die van rechts naar links schieten en andersom. Als je er goed naar kijkt, dan wéét je dat het chaos is. Er wordt gereden met de franse slag. Maar als het stoplicht op oranje gaat, dan wordt er direct gestopt. Niet nog even snel gasgeven, maar remmen. Dat is in het begin wel even wennen, maar na een paar noodstops went het snel.
Er zijn nog wat andere ordenende principes in deze chaos, waarvan de belangrijkste toch wel lef is. Als jij ergens heen gaat, en daarmee je auto voor die van een ander zet, wordt dat as normaal ervaren. Het lijkt er hierbij om te gaan dat zo lang iedereen zijn best doet om niet tegen de auto voor hem aan te rijden, er niemand wordt geraakt. En dat werkt prima, ook op de Place Charles de Gaulle, ook wel bekend als de Étoile, maar dat is een ander verhaal, waar ik met veel plezier mijn halve rondje draai.